ورزش‌های رزمی



ورزش‌های رزمی به چه معناست؟


هنرهای رزمی به سیستم‌ها و سنت‌های مدونی از تکنیک‌ها و فنون مبارزه‌ای گفته می‌شود که با انگیزه‌ها و دلایل متفاوتی تمرین می‌شوند؛ برای دفاع شخصی، رقابت در مسابقات، سلامتی بدنی و تناسب اندام، سرگرمی و تفریح و همچنین رشد و تعالی روحی، جسمی و معنوی. از پرکاربردترین سبک‌های رزمی می‌توان به ساندا، جوجیتسو برزیلی، هاپکیدو، کیوکوشین ، انشین (از سبک های کاراته) و جودو نام برد.
اصطلاح هنرهای رزمی بیشتر به رشته‌های رزمی شرق آسیا مانند ووشو، کاراته، تکواندو اشاره دارد، اما رشته‌های غربی همچون بوکس، ساواته، پانکریشن و انواع کشتی نیز در مجموعهٔ هنرهای رزمی قرار داده می‌شوند. از دیدگاه سلاح، هنرهای رزمی را می‌توان به سه گروه «مسلح»، «بی‌سلاح» و «مسلح و بی سلاح» تقسیم می‌شوند.
اولی مهارت‌هایی چون تیراندازی با کمان، نبرد با نیزه و شمشیرزنی را شامل می‌شود و دومی یعنی رشته‌های مبارزهٔ بی‌سلاح بر ضربات دست و پا تأکید دارند سومی به هنرهای رزمی اشاره دارد که علاوه بر مبارزهٔ بی سلاح، مبارزهٔ مسلح نیز وجود دارد.



امروزه برخی مهارت‌های مبارزه با سلاح همچون کِندو (شمشیرزنی ژاپنی) و کیودو (تیراندازی با کمان ژاپنی) به عنوان یک رشتهٔ ورزشی تمرین می‌شوند و رشته‌های بدون سلاحی همچون کاراته، جودو، تکواندو، موای تای، ساندا، کیک بوکسینگ و جوجیتسو نیز به عنوان روش‌های دفاع شخصی تمرین می‌شوند. هنرهای رزمی ووشو یا کونگ‌فو، آیکیدو و هاپکیدو هم به عنوان هنرهای رزمی مسلح تمرین می‌شوند. همچنین شکل‌های ساده شده‌ای از تای‌چی‌چوان، نوعی از ووشوی چینی، که از ماهیت رزمی خود خارج شده، به‌طور گسترده‌ای برای حفظ سلامتی تمرین می‌شوند. رشته ووشو یا کونگ فوی چینی تنها رشته‌ای است که در تمام مجموعه‌های ورزش‌های رزمی دسته‌بندی می‌شود. بسیاری از تکنیک‌ها و تمرینات رشته‌های مختلف رزمی مشابه است اما هر یک از آنها ترکیب مخصوصی از مهارت‌ها را در خود جای داده‌اند. برخی از آنها مثل کاراته بر حرکات پویا، دقیق و مستقیم تأکید دارند و برخی همچون آیکیدو تکنیک‌های نرم‌تر، آهسته‌تر و پیوسته‌تر را به کار می‌گیرند.
هر یک از رشته‌های رزمی به میزان خاصی از توانایی‌های بدنی شامل قدرت بدنی، انعطاف‌پذیری (به‌ویژه در ناحیه لگن)، هماهنگی عضلات و استقامت نیاز دارد.



تشریفات و مرسومات هنرهای رزمی


هنرهای رزمی با گذشت زمان دارای سنت ها و فرهنگ های مختلفی شده اند. آن ها در کشورهای زیادی به محبوبیت رسیده اند و هر یک دارای سبک مختلفی هستند. سنت های زیادی از کشور کره پدید آمده اند و شمار زیادی از آن سنت ها در هنرهای رزمی به کار گرفته شده اند.
حالات احترام و تعظیم
اشخاص زیادی نسبت به حالت احترام هنرهای رزمی دچار سوء تفاهم می شوند. حالت احترام در هنرهای رزمی به معنی احترام می باشد و نشانه ای از اطاعت و ستایش نیست. حالت احترام به معنی اعتماد شما به طرف مقابل است. بنابراین آن حالات فقط جنبه ی احترام دارند و اصلا به منظور ستایش و اطاعت نیست.
یونیفرم ها
اولین یونیفرم ها، همان لباس های عادی مردم چین، کره، اوکیناوا و ژاپن بوده است. تا اینکه Jigaro Kano (جیگارو کانو) در اواخر دهه ی 1800 لباسی راحت به هنرجویانش داد تا در هنگام مبارزات بتوانند به آسانی حرکت کنند و لباس هایشان پاره نشود. آن یونیفرم ها به تدریج تغییر کردند و به یونیفرم های عصر حاضر تبدیل شدند.
کمربندها
هنرجویان و اکثر مردم درباره ی کمربندها و رنگ های مختص به آن ها سردرگم هستند. کمربند در بسیاری از کشورها به منزله ی رتبه نیست. و باز هم دکتر کانو شخصی بوده است که رنگ های مختلف کمربند را برای نشان دادن رتبه ها معرفی کرد. او آن کار را برای تشخیص اسان رتبه های مختلف در مسابقات انجام داد. در سیستم های مختلف از رنگ های مختلف استفاده می شود. در شمار زیادی از هنرهای رزمی از کمربند استفاده نمی شود ولی به جای آن از شال بند استفاده می کنند. در گذشته در هنرهای رزمی ژاپنی از رنگ سفید کمربند استفاده می شد. رنگ سفید کمربند با گذر سال های متمادی لکه دار و کثیف می شد و در نهایت به رنگ سیاه درمی امد.

ارتقا


شما بعد از دو تا سه ماه تمرین به اولین رتبه در آن سبک خواهید رسید. معنی رتبه چیست؟ آیا به معنی این است که به دانش کامل از ان سبک رسیده اید؟ خیر. ارتقای رتبه به معنی این است که شما دانش کافی برای وارد شدن به سطح بعدی را دارید. بنابراین آزمون ارتقا برای ضمانت وارد شدن شما به یک سطح جدید گرفته می شود.
رتبه ها
معمولا بعد از سه تا پنج سال کار کردن در هنرهای رزمی به دریافت کمربند مشکی نائل خواهید شد. ولی باز هم به عنوان یک تازه کار محسوب می شوید ، چون شمار زیادی از هنرهای رزمی دارای ده درجه ی کمربند مشکی هستند. معمولا در هنرهای رزمی کره اگر موفق به دریافت درجه ی یکم، دوم و سوم شوید، می توانید به عنوان مربی زیر نظر استاد برتر کار بکنید. اگر موفق به دریافت درجه ی 4 ،5 و 6 کمربند سیاه شوید به عنوان استاد شناخته می شوید. با به دست اوردن درجه ی 7، 8 و 9 هم به عنوان استاد اعظم کار می کنید و می توانید به تدریس فنون رزمی و مکتب فکری خود بپردازید. البته ذکر این نکته لازم است که افراد زیادی هم ادعا کرده اند که درجه ی دهم کمربند مشکی بعد از مرگ هنرمند هنرهای رزمی به عنوان افتخار به وی داده می شود.
KIHAP (فریاد)
فریادهای استفاده شده در هنرهای رزمی به عنوان عملگرهایی مهم شناخته شده اند. KIHAP به معنی یکی کردن انرژی معنوی درونی هنرجو با انرژی فیزیکی خارجی می باشد. کلمه ی KIHAP از دو کلمه ی کره ای ترکیب شده است. ki به معنای انرژی و hap به معنای ترکیب و هماهنگی است. بنابراین Kihap به معنی ترکیب و هماهنگی انرژی یا قدرت است. از Kihap ها در فرم ها، مبارزات، دفاع شخصی، شکستن و فعالیت های دیگر استفاده می شود. از آن ها برای یکی کردن انرژی های فیزیکی و روحی هنرجو استفاده می شود. kihap ها برای اطمینان از سفت شدن ماهیچه های شکمی و مقاومت در برابر ضربه مورد استفاده قرار می گیرند. آن فریاد ها را می توان به عنوان تکنیک های دفاع شخصی هم در نظر گرفت چون باعث متوقف شدن حمله ی رقیب برای مدت زمان کوتاهی می شوند.
فرم ها
الگوها ( فرم ها) در کره به عنوان پومسه و Hyung شناخته شده اند. آن ها حرکاتی از پیش تعیین شده برای تمرین هنرجویان هستند و تکنیک های استانداری در مدارس هنرهای رزمی هستند. به هنرجویان در کلاس ها نحوه ی توجه و تمرکز بر روی حرکات آموزش داده می شود. هنرجویان در هنگام تمرین باید یک رقیب را تصور کنند.

شکستن
بخش موردعلاقه نمایش هنرهای رزمی برای بسیاری از افراد، شکستن آجر است. شکستن آجر در هنرهای رزمی به منزله ی هماهنگی ذهنی و فیزیکی است. اگر شخصی توانایی شکستن اجسام را پیدا کند، باید شدیدا در آن کار ممارست داشته باشد. پس فلسفه ی شکستن اجسام سخت در هنرهای رزمی در این است که به تمرکز و هماهنگی ذهنی و بدنی رسیده اید.
مبارزات
مبارزات شامل دو نوع از پیش تعیین شده(one-step) و مبارزات فول کنتاکت( full-contact) هستند. ما در هنرهای رزمی به قصد برنده شدن یا ضربه به حریف نزاع نمی کنیم ، بلکه برای بهبود تکنیک ها و از بین بردن محدودیت ها تلاش می کنیم.
مسابقات
مسابقات هنرهای رزمی دارای جذابیتی فوق العاده هستند و نمایشی از جنبه ی ورزشی ان ها هستند. تزکیه ی نفس و دفاع شخصی از بردن جایزه در آن مسابقات مهم تر است.
خشونت
هنرهای رزمی به دلیل خشونت به کار برده شده در آن ها مورد انتقاد هستند. گاها سوء استفاده از تکنیک های هنرهای رزمی سبب صدماتی جبران ناپذیر شده است. به همین دلیل مربیان باید در انتخاب هنرجویان خیلی محتاط باشند. هنرهای رزمی برای دفاع شخصی، کنترل فردی و اعتماد به نفس مقرر شده اند.